Iritzia

Indarkeriak desarmatzea, bizitza zaintzea

Erabiltzailearen aurpegia Emakumeak Gerraren Aurka

Bakearen aldeko eta Armagabetzearen kontrako Emakumeen Nazioarteko Eguna. PHOT.OK

"Gerra ez da hasten bonbak erortzen diren lekuan bakarrik. Hemen ere hasten da, suntsitzeko tresnak fabrikatzea ahalbidetzen duten erabaki politiko eta ekonomikoetan"

Azaroaren 25ero kaleetara irteten gara indarkeria matxista salatzeko. Ez dugula beldurrez bizi nahi esateko, ez dugula onartzen indarkeria gure bizitzaren parte izatea eta ez gaudela prest eraildako emakumeak kontatzen jarraitzeko.

Azaroaren 25 honetan militarismoari eta haren ondorioei buruzko begirada zabaldu nahi dugu. Patriarkatua eta militarismoa oso lotuta daude: hierarkian, obedientzian, kontrolean eta indarraren erabileran oinarritutako menderatze egiturak partekatzen eta indartzen dituzte. Ezin dugu indarkeria patriarkalari aurre egin gerrak, gure gizarteen militarizazioa eta armagintza industria kontuan hartu gabe, bizitza suntsitzea negozio bihurtzen baitu.

Militarismoa ez dira tankeak, droneak, armadak eta gerrak soilik. Era berean, gerra eta haren prestakuntza normaltzat, beharrezkotzat eta saihestezintzat aurkezten dituen kultura da. Erakundeetan, poli kan, ekonomian eta gure buruetan sartzen da, eta indarkeria legi matzen du gatazkak konpontzeko modu gisa, eta armamentuaren fabrikazioa naturalizatzen du gure eguneroko bizitzaren zati gisa.

Kultura hori, gainera, botereari, oldarkortasunari eta menderatzeari lotutako maskulinitate ereduetan oinarritzen da. Etsaiak behar ditugula erakusten digu, indarra autoritate modu legitimoa dela eta bizitza batzuek besteek baino gehiago balio dutela. Horregatik, feminismoak, indarkeria patriarkalaren forma guztien aurkako borrokan, ezin du alde batera utzi gerrek eta militarismoak emakumeen zapalkuntzan betetzen duten papera. Emakumeek eta neskek bereziki pairatzen dituzte gatazka armatuen ondorioak: lekualdatze behartuak, pobrezia, esplotazioa eta sexu-esplotaziorako salerosketa. Sexu indarkeria gerra arma gisa erabiltzen da oraindik ere, eta bikmek, berriz, zigorgabetasunari eta ikusezintasunari aurre egin behar diete. Horrela, emakumeen gorputzak konkista lurralde bihurtzen dira.

Gerrak ez dira saihetsezinak. Baliabideen eta lurralde estrategikoen kontrolari lotutako interes ekonomiko eta politikoek elikatzen dituzte. Armamentu industriak onura izugarriak sortzen ditu gutxi batzuentzat, baina milioika pertsonak heriotza, suntsipena, espoliazioa eta bortxazko joan-etorriak jasaten dituzte.

Gure gizarteak desmilitarizatzea gure buruak desmilitarizatuz hasten da. Indarraren gorespena, etsaien eraikuntza eta gerra konponbide gisa onartzea zalantzan jartzea esan nahi du

Kezka sortzen digu gurea bezalako gizarte batean militarismo hori normalizatzeak, gure gizarteak memoria antimilitarista garrantzitsua baitu. 1986an, Hego Euskal Herriko biztanle gehienek NATOn jarraitzearen aurkako botoa eman zuten, eta laurogeiko hamarkadaren amaieratik nahitaezko soldadutza desagertu arte, intsumisio mugimenduak zalantzan jarri zituen militarizazioa eta gerrarako prestatzeko betebeharra. Ezin dugu onartu memoria hori diluitzea berrarmatzea gatazkei eman dakiekeen erantzun bakar gisa aurkezten den bitartean.

Gure gizarteak desmilitarizatzea gure buruak desmilitarizatuz hasten da. Indarraren gorespena, etsaien eraikuntza eta gerra konponbide gisa onartzea zalantzan jartzea esan nahi du. Elkarrizketaren, lankidetzaren, elkartasunaren, justiziaren eta zainketen aldeko apustua egitea esan nahi du. Segurtasun armatuaren aurrean, giza segurtasuna defendatzen dugu: pertsona guztientzako eskubideak, ongizatea eta bizitza duina bermatzetik sortzen dena, planetaren mugak eta herrien subiranotasuna errespetatuz.

Baina geure buruari galdetu behar diogu zer leku hartzen dugun gerrako makinerian. Euskal Herrian ia 300 dira industria militarrari lotutako enpresak, munduko hainbat tokitan gatazkak elikatzen dituen industria baterako osagaiak eta teknologia ekoizten, ikertzen, garatzen edo hornitzen dituztenak. Gerra ez da hasten bonbak erortzen diren lekuan bakarrik. Hemen ere hasten da, suntsitzeko tresnak fabrikatzea ahalbidetzen duten erabaki politiko eta ekonomikoetan.

Erabilera ezin da erabili armak ekoiztea saihestezin egiteko argudio gisa. Industria militarrari lan-eragozpena egitea defendatzen dugu, bertan lan egiten dutenek armamentuaren fabrikazioan duten parte hartzea zalantzan jartzeko eta lan alternatibak eskatzeko duten eskubidea. Inork ez luke bere kontzientziaren eta soldataren artean aukeratu behar. Horretarako, lan bermeak eta politika publikoak behar dira, ekoizpena eraldatu ahal izateko, ondorioek langileengan eragin gabe.

Ez da nahikoa armarik nahi ez dugula esatea: horren ordez zer ekoitzi nahi dugun erabaki behar dugu. Horregatik aldarrikatzen dugu industria militarra gizarte onurako ekoizpen zibil bihurtzea. Armamentuari lotutako industriagaitasunak, ezagutzak, teknologia eta enplegua eraldatzea da helburua, premia kolektikboak asetzeko. Ez dugu enplegua suntsitu nahi, ekoizpena eraldatu eta bizitzaren zerbitzura jarri baizik.

Eraldaketa hori bideratu behar da osasuna, hezkuntza, etxebizitza, zerbitzu publikoak, energia berriztagarriak, garraio jasangarria eta zaintzak lehenetsiko dituen ekonomia baterantz. Eraldaketa horrek enplegu duinak bermatuko ditu, eta zalantzan jarriko du gutxi batzuen etekinak gehiengoaren premien aurretik jartzen dituen sistema ekonomikoa. Lan-eragozpenak arrakala bat eragin dezake industria militarraren normalizazioan; bihurketak alternatiba erreal bihurtu behar du.

Horregatik guztiagatik, tokikotik eta armamentismoaren aurrean, industria militarra gizarte onurako ekoizpen edo inbertsio zibil bihurtzea aldarrikatzen dugu Euskal Herrian. Militarismoa beste eredu ekonomiko, politiko eta sozial bat defendatzen dugun gizarte mugimenduen analisi eta aldarrikapenen parte izatea eskatzen dugu. Gerra ez delako urrutitik hasten. Gerra hemen ere hasten da, eta hemen gelditzeko erantzukizuna dugu.

Feminismoetatik bizitza erdigunean jartzea aldarrikatzen dugu. Horrek esan nahi du gizarte bat eraiki behar dela, eskubideak, autonomia eta zaintzak bermatuko dituena, justizia soziala, berdintasuna eta jasangarritasuna defendatuko dituena, eta menderatzearen eta suntsiketaren logika alde batera utziko duena.

Azaroaren 25ean, pairatzen ditugun indarkeriez ez ezik, indarkeria horiei eusten dieten egiturez eta horiekin amaitzeko eraiki nahi dugun gizarteaz ere hitz egin nahi dugu. Ez dugu gerrarako hobeto prestatutako gizartea nahi. Gizarterik gabe bizitzeko prest dagoen gizartea nahi dugu. Indarkeriak desarmatzeko, haiek sortzen dituzten egiturak eraldatu behar direlako. Desmilitarizatzea zaintzea ere badelako.

Faxismoaren eta militarismoaren aurrean, feminismo antimilitarista. Bizitzaren militarizazioaren aurrean, intsumisio feminista.

Melisa Perez eta Bego Oleaga. Emakumeak Gerraren Aurka.

 

Iritzi artikulu hau argitaratzean, ALEAk ez ditu bere gain hartzen egileak adierazitako iritziak, ezta horiekin lotutako erantzukizunak. Zure iritzia bidali nahi baduzu, idatzi erredakzioa@alea.eus helbide elektronikora.

Izan zaitez ALEAkide!

ALEA da Arabako euskarazko aldizkari bakarra, eta zu bezalako irakurleen babesa behar du aurrera egiteko. Zuk ere gurekin bat egin nahi al duzu? Aukera ezberdinak dituzu gure proiektuarekin bat egiteko.

Informazio gehiago